Mijn stapjes

De ontwikkeling van Floris 

6 weken geleden ben ik begonnen aan een lijdensweg die maar niet lijkt te stoppen. Mama en papa met hun handen in hun haar, doodop, zoekend naar antwoorden. Elke dag weer voor mij een nieuw gevecht met mezelf door die verdomde slijmen.

Lipbijten

02-10-2020

Lipbijten, mama en papa hebben er al een werkwoord van gemaakt, want dat is wat ik de laatste 2 weken doe, op mijn lip bijten en niet een klein beetje.

Vandaag is het weer zo'n dag. Zo'n dag uit een leven van een kindje met een beperking, waar elke dag eerder een overwinning is dan een belevenis.

Long time no see... Inderdaad, mama heeft al een hele tijd geen blog meer geschreven over hoe het nu met me gaat. Laatste half jaar was dan ook lekker druk en de coronacrisis heeft het er niet gemakkelijker op gemaakt.

3 maanden geleden ben ik begonnen aan een nieuw eet-avontuur. Zijn jullie niet benieuwd hoe dat gaat ondertussen?

Een maand geleden werd ik aan een test onderworpen. Zou ik stoppen met overgeven als we mijn maag en darmen resetten van de slijmen? Is er eindelijk een duidelijk verklaring waarom ik al 2 jaar overgeef?

Waarom geef ik nog steeds over en hoe komt het dat ik dat ooit eventjes niet meer heb gedaan? Waarom blijven die slijmen mij parten spelen? Waarom kan ik nu gewoon niet mijn pap binnenhouden? Mama en papa waren het echt grondig beu, en zoeken nu samen met de gastro-entroloog naar een oplossing.

Sinds gisteren geef ik terug over en niet eens een beetje. Stelselmatig begon ik de laatste weken terug over te geven. Hoe kan dat nu? Ik was nog zo blij dat ik er vanaf was.

Vandaag kan ik officeel zeggen dat ik al een hele week niet meer overgeef! Van de ene dag op de andere ben ik gestopt met dat gedoe. Ik denk dat mijn hersentjes een klik hebben gemaakt. De week voordien leek dit nochtans heel ver weg.